تقریبا ۳ سال از فارق التحصیلی مون گذشته اما شما هنوز همکلاسیام هستین. یعنی تا اخر عمرم خواهید بود چون مطمئنم ۱۰۰ سالمم بشه وقتی با شما یا به یاد شما باشم همون دختر ۲۰ ساله میشم که با یه سوتی کوچیک سرکلاس از خنده می مردو همه ی دغدغش نشستن تو حیاط یونی بود یا دسته جمعی رفتنامون به درود بوژان کافی شاپ مروارید یا حتی مامان ساحل .وقتی عکساتون دیدم همه ی لحظه هایی که سرکلاس تو خوابگاه و در کل نیشتنبرگ با هم بودیم اومدن تو ذهنم.هنوزم اون ۴ سال برام بهترین سالای عمرمن.می دونم که هیچ وقت دیگه تکرار نمی شن وبه همین خاطر برام شدن حسرت!!!! اما اگه هزار بارم شانس به عقب برگشتن داشته باشم حتی یه لحظه از اون ۴ سال رو تغییر نمی دم چون می دونم که همه چیز تو اون سالا حتی غم و غصه هاش برام قشنگ ترین خاطرات زندگیم شدن که با دنیا عوضشون نمی کنم.
خیلی خیلی دوستون دارم...